فعّاليّت‌هاى كسانى كه بر گرد امام جعفر صادق ( ع ) جمع آمده بودند ، مىتوان اين نتيجه را گرفت كه امامت تشيّع در زمان رحلت امام ششم به سال 148 / 765 ، ويژگى مشخص و متمايز خود را كسب كرده بود . مخالفت‌هاى واقعى ميان شيعه و سنّى در جزئيات مربوط به كلام ، خداشناسى و احكام شرعى به اندازه روحى كه پشت سر اين اختلافات كوچك قرار دارد ، اهميت ندارد ، اين « روح » كه از اختلافات اساسى در روش و تفسير از اسلام برخاست ، آنچنان كه در فصل اول بررسى شد ، در مفهوم رهبرى جامعه بعد از پيامبر نهفته است . اين مفهوم ، تلقى رهبرى واجب الاطاعه الهى است كه شيعه را از سنّى مشخص مىكند و از اين رو در نمود و ظهور اين مفهوم و نگرش بود كه توجّه ما در اين صفحات بر آن متمركز شد .